SALVADOR DALI IN MARBELLA



Het Engelse ontbijt (met ham and eggs) in hotel Picasso is uitstekend. En dat nadat we ons verslapen hebben vanwege een kapotte reiswekker. De kleine wijzer bungelt na een val op de stenen vloer gisteravond zielig aan zijn ophangpunt. Maar het heeft ook wel weer wat, reizen zonder tijd. Weke klokken en horloges, was dat niet een thema van de Spaanse schilder Dalí? Ik trek het gordijn, met de naam Picasso er meervoudig in verweven, opzij. Zon: een stralende dag. Andalusië, we komen er aan.

Omdat we pas om 16.00 uur afgesproken hebben in Bar Paco in El Borge om de sleutel van ons casa op te halen, hebben we nog een zee van tijd. Bovendien rijden we er vanaf Malaga in zo’n 50 minuten naar toe.Als ik de zilveren Kia start is de buitentemperatuur al opgelopen tot 23 graden. Binnen enkele minuten zit ik op de autovia richting Marbella. De Costa del Sol. Want dat is het eerste doel van deze dag. Niet het proletenparadijs van Puerto Banús waar in witte jurken gehulde Arabische oliesjeiks hun zwarte geld om zeep helpen, of de jachthaven van omhooggevallen autohandelaren, tv-sterren en andere sociale randfiguren (noem het jetset), maar het oude Marbella dat zich redelijk afzijdig houdt van zijn uit alle poriën goudglimmende patsers.

Ondanks het feit dat het geen hoogseizoen is, kost het nog heel wat moeite een parkeerplaats te krijgen in het centrum van de stad. Uiteindelijk regelt een locale dakloze tegen een kleine vergoeding een plek. Laden en lossen gebeurt hier alleen op maandag tot en met vrijdag, zegt het bord, en aangezien het zaterdag is, is er dus geen probleem.

Het centrum van het oude Marbella ziet er in de najaarszon absoluut pittoresk uit. De lente lijkt hier wel het hele jaar te duren, want in de stadsparken staat alles nog volop in bloei en van verdorde herfstbladeren geen spoor. Blijkbaar wordt alles goed besproeid, want het lentegroen overheerst. Een paradijselijke rust, ondanks de mensen die er zitten of rondlopen, heerst er in de kleine parken met hun kleurrijk betegelde zitbanken. Kinderen klauteren op klimtoestellen. Oude mannen lezen El Pais of de plaatselijke variant op de Spits. Op de kleine markt aan de rand van het stadspark wordt door de vrouwen meer gepraat dan gekocht. Hier geen spoor van de nazaten van Prins Rainier van Monaco, koning Fahd van Saoedie-Arabië, de Aga Khan of zelfs de voormalige beruchte veile burgemeester van de stad en voorzitter van Atletico Madrid, Jesús Gil y Gil.

Wat mij zelf het meeste aanspreekt is de beeldengalerij van Salvador Dalí die in één lang lint staat opgesteld vanaf het stadparkje tot aan de boulevard langs het strand. A la libertad de expresion, is het thema. Letterlijk wordt het bronzen raam opgezet voor de geest. Laat maar komen de verbeelding. Onder het plaveisel het strand. Maar dat is letterlijk vlakbij. En het brandt inmiddels in de zon. De thermometer wijst inmiddels op 28 graden. Hoog tijd voor een verfrissing op het terras van een van de strandrestaurants.

Terug in het centrum belanden we op het Plaza de Naranjos. Het wordt volledig in beslag genomen door de tafels van de annex gelegen restaurants. Opzij daarvan ligt de dorpskerk, de Templo de Dios, die ons multireligieus welkom heet: Pueblos que rezaron y rezan en Marbella. En dat geldt dan voor bijna alle Europese naties, maar ook de Arabes en de Hebreos. Het eerste altaargoud en glitter spettert ons al tegemoet.

Weer buiten staan we ineens midden in een Spaans bruiloftsgezelschap. De heren keurig in het pak, De dames in zwierige, veelkleurige jurken. Bloemen. Zelfs grote tv-camera’s erbij. Toch een van de nouveaux riches uit Puerto Banús? Of de dochter van Jesús Gil y Gil?

Inmiddels knaagt de honger in het paradijs van Marbella. Heel triviaal een knorrende maag. Op een beschaduwd terras laten we ons onze eerste smakelijke middagmaaltijd in Andalusië voorschotelen. Glaasje rioja erbij. Vanuit het restaurant klinkt zacht flamencomuziek. Geheel op kracht rijden we vervolgens via Fuengirola, Torremolinos en Malaga richting El Borge in het bergland van de Axarquia.