Zes keer eerder was ik in Sevilla. Niet vanwege het kitscherige Moorse paleisje Alcazar of de kathedraal die men in de reisgidsen steevast als ‘indrukwekkend' omschrijft – ze stonden vooral hinderlijk in de weg als ik van mijn stamcafé terug naar het hotel schommelde.

Nee, ik was er voor de sfeer, de bars, de zigeneurwijk Triana, en de prachtige vrouwen – donker en petite - die gelukkig allemaal Maria heetten, waardoor je nooit op een pijnlijk geheugenverlies kon worden betrapt. "Estan, je kent me toch nog wel?" "Maria!" "Si!" Sure. Met een woordenschat die op dat moment niet veel verder reikte dan ‘hola', ‘soy periodista' en ‘cerveza' kwam je al een heel eind. Aangezien ik een honkvast type ben - avontuurlijk noch reislustig - kwam ik steeds weer terug op die plek waar in de maanden juli en augustus het teer van het wegdek smelt. Waar je nog met een peuk in je mond een reisbureau binnen kunt lopen. Waar het op het Plaza Alfalfa elke avond feest is. En ja, een vrijgezel die gaat nooit slapen…

“Reizen is een ingewikkelde manier om weer thuis te komen.” Schreef Godfried Bomans dat niet ooit? Sevilla was mijn tweede thuis – zo zag ik het. Toch heb ik het er nooit veel langer dan drie weken achtereen uitgehouden. Vreemd hoe heimwee werkt. Zelfs als je, zoals ik, weinig op hebt met je vaderland, kan het als een geniepig monstertje de kop opsteken en langzaam je keel dichtknijpen.

Sinds augustus 2004 verblijf ik opnieuw in Sevilla. Maar nu met een serieuze missie. Ik heb mijzelf de opdracht gegeven binnen tien maanden een roman te schrijven. Over Hollandse hypocrisie, de onuitroeibare politiek-correctheid, over het toenemend anti-semitisme dat men verkoopt onder het mom van ‘kritisch Israël volgen', over het schrijnende gebrek aan kwaliteit in eigenlijk alle sectoren - de media niet uitgezonderd - over de stilte voor de storm in het post-Fortuyn tijdperk. Want dat de geest weer uit de fles gaat, staat voor mij vast.

Deels zijn het de thema's waarmee ik mij de afgelopen vijf jaar bij het opinieweekblad HP/De Tijd heb beziggehouden. In het archief op mijn website is een selectie daarvan opgenomen.

Een verblijf in de hoofdstad van Andalusië biedt natuurlijk ook een adempauze in de journalistieke hectiek van de dag. Tien maanden zonder normen & waarden, zonder neofascisten die zich als dierenvrienden opwerpen, zonder liquidaties, kogelbrieven, taarten en ketchuppen, zonder kutmarokkanen, zonder de Oranjes. Tien maanden lang geen Peter R. de Vries, Rik Felderhof, J.P Balkenende, Job Cohen, Lodewijk de Waal… ik zal jullie nog missen, jongens!

Nu ja, vanaf mijn pied à terre of vanuit het internetcafé zal ik op mijn weblog geregeld verslag doen van mijn visie op de staat der natie. De Telegraaf verkopen ze in Sevilla immers ook, en er is het onvolprezen internet.

Tien maanden Sevilla. Als ik dat maar volhoud. Veel stierenballen eten, dat schijnt te helpen. De barbaar van Sevilla is terug. Maar dan even anders.

Spaans leren in Sevilla?

Meer lezen van deze auteur?