|
|
|
|
| Kies een land
|
 |
|
|
 Reisverslag Léon, Nicaragua
terug naar reisverslagen overzicht
Vanuit het "conservatieve" Granada gaan we naar het "progressieve" Léon. Een stad met een roerige geschiedenis. In de tijd dat dictator Somoza het land met ijzeren hand regereerde, was Léon het centrum van verzet. De Sandinisten - oftewel de revolutionairen - voerden er de strijd aan. Léon is ook de stad van een van de allergrootste Spaanstalige dichters: Rubén Darío. Maar in de eerste plaats is Léon - net als rivaal Granada - een van de twee koloniale juweeltjes van Nicaragua.
Wij beginnen onze verkenning van Léon met de grootste kathedraal van Midden-Amerika gelegen op Parque Central. Een prachtig, doorleefde kerk permanent bewaakt door een leeuw geposteerd voor de ingang (leeuw is léon in het Spaans).
De kathedraal vertegenwoordigt drie stijlen: neoklassiek (in de bogen), barok (in de koepels) en koloniaal (in de patio). In de grafkelder liggen vele prominenten begraven, waaronder niemand minder dan Rubén Darío. Hij kreeg op 13 februari 1916 een prominente plaats toegewezen bij het hoofdaltaar. Ook hier houdt een leeuw de wacht.
Een leuk restaurantje aan Parque Central is El Sesteo. Hier kan je heerlijke Nicaraguaanse specialiteiten eten. 'Paue' is een zoet gerecht dat bestaat uit o.m. chocola en opgeklopte melk. Maar het is ook erg aangenaam om met een lokaal biertje uit te kijken op het plein en sfeer te proeven.
Op ons Léonlijstje staat natuurlijk ook Casa y Archivo de Rubén Darío, het huis waar de nationale dichtheld opgroeide. Onderweg passeren we Casa de la Cultura. Dit koloniale pand is zeker interessant om even snel een kijkje te nemen. Zo hangen er schilderen van inheemse taferelen, revolutionair afbeeldingen, waaronder eentje van oud-vs-president Reagan en fraaie muurschilderingen. In het complex zit ook een leuk barretje met goede muziek. En de Spaanse school NSS (Nicaragua Spanish Schools) is er gevestigd. Niet onvermeld mag blijven dat naast Casa de la Cultura een zaakje zit waar ze heerlijke vruchtendrankjes serveren.
Maar we waren op weg naar het geboortehuis van Rubén Darío. Over hem valt heel veel te zeggen. Al op 3-jarige leeftijd begint Darío te lezen. Zijn eerste gedichten publiceert hij op 12-jarige leeftijd. Als hij negentien is, vertrekt hij naar Chili waar hij in de journalistiek belandt. Weer later, inmiddels vele vrouwen en kinderen verder, vertrekt hij naar El Salvador en Guatemala. In 1893 wordt hij ambassadeur naar Colombia. In 1914 geraakt hij bankroet, mede door zijn veelbesproken levenswijze waarin alcohol prominent aanwezig is. Vrienden redden zijn leven door geld in te zamelen. In 1916 overlijdt hij op 49-jarige leeftijd in Nicaragua. Rubén Darío wordt geroemd vanwege zijn vermogen om complexe verzen te herleiden naar direct, toegankelijk werk en gezien als grondlegger van een nieuwe stroming in het Latijns-Amerikaanse genre. Het museum toont vele foto's en werken van de grote dichter. Het huis op zich - een huis op stand representatief voor de 19e eeuw - is op zichzelf al een bezoekje waard.
In Léon kan je niet om het bloedige verleden heen. Een van de interessante plekken in dat kader is Galería de Héroes y Mártires. Een bescheiden galerij waar veel foto's getoond worden van jonge Leonese slachtoffers den tijde van dictatuur. Vaak zijn er moeders aanwezig, die graag bereid zijn het verhaal van hun kinderen te vertellen en zo de herinnering levend te houden. De hoeveelheid en het anonieme karakter van de zwartwit foto's maken veel indruk wetende hoe het met hen is afgelopen.
Er wacht ons nog een indrukwekkender plek die verwijst naar het vele geweld uit het verleden. In de zon lopen we door de adobe straatjes van Léon, op weg naar Edificio 21 (gebouw 21). In dit gebouw is ook Museo Tradiciones y Leyendas (museum van tradities en en legendes gevestigd). Maar het is vooral het gebouw waar vele tegenstanders van de Somoza familie opgesloten werden en aan allerlei mogelijke martelingen werden onderworpen. Als we binnenlopen, krijgen we een rondleiding van een gids. Het complex is relatief klein als je je bedenkt dat hier vele mensen zijn opgesloten. Als in 1956 Somoza Garcia van de genoemde clan vermoord wordt, begint een klopjacht en belanden tientallen in Edificio 21. Maar ook studenten die protesteren, worden zonder pardon in het horrorcomplex geplaatst. Het gebouw is bewust zoveel mogelijk in tact gehouden. Rondlopend zie je op sommige plekken nog letterlijk het bloed aan de muren zitten. Onze gids vertelt dat er enkele gevangenisbewaarders waren, die hun werk (lees martelingen) met erg veel plezier verrichten. Foto's van de beruchtste beulen zijn ook te bekijken. Als ik vraag hoe het met een van hen is afgelopen, vertelt de gids dat deze leeft in Miami zonder ooit vervolgd te zijn geweest.
Terug naar het heden die er gelukkig aanzienlijk op vooruit is gegaan. Léon is vanwege de koloniale gebouwen, de historie, cultuur en de omringende bezienswaardigheden een niet te missen plek in Nicaragua. Heb je maar een dag? Dan is een busreis, vanuit bijvoorbeeld Granada, ook goed te doen.
Auteur SpaanstaligeWereld (februari 2008)
|
terug naar reisverslagen overzicht
|
|
|
|
